fbpx

Mijn ervaringen met 'beeldbel therapie'

Sinds de Coronacrisis zijn veel therapeuten overgeschakeld op therapie via beeldbellen. En ik dus ook.

Om besmetting door het Coronavirus zoveel mogelijk te voorkomen, hebben mijn sessie van half maart tot juni zoveel mogelijk via videobellen plaatsgevonden. Vanaf juni ben ik steeds meer cliënten weer face-to-face gaan zien. Beeldbellen wil prima, maar face-to-face contacten hebben wel mijn voorkeur.

Om te kunnen beeldbellen maakte ik in eerste instantie gebruik van Skype, ZOOM en FaceTime. Systemen die meestal prima werken maar niet voldoen aan de AVG. 

 

Vervolgens ben ik vooral gaan beeldbellen met Bit-meetme, dat wel voldoet aan de AVG. Het enige nadeel is dat als de client via de iPad wil beeldbellen, wel eerst de app Jitsi moet installeren. Maar wanneer beeldbellen via de computer plaatsvindt, hoeft de client alleen maar op een link te klikken die ik naar de client heb gemaild. 

Ik heb nu een paar maanden beeldbel ervaring en ik moet zeggen dat het me heel erg meevalt. Eigenlijk bevalt het best wel goed. Dat is ook de reactie die ik meestal van cliënten krijg. Vrijwel alle therapievormen kan ik via beeldbellen uitstekend toepassen. Ook EMDR en technieken uit de schematherapie gaan prima via beeldbellen. Wel is het noodzakelijk dat de cliënt ergens rustig ongestoord kan zitten en beschikt over geschikte apparatuur (computer of tablet met camera en microfoon) en een goede internetverbinding.

Wat cliënten vooral bevalt is dat het geen reistijd meer kost. Ze krijgen therapie terwijl ze thuis in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven zitten. Dus waar ze ook zijn, in principe kan de therapie altijd doorgaan. Ook wanneer ze zich niet helemaal fit voelen.

Grootse nadeel is dat de verbinding niet altijd optimaal is, waardoor ik me extra moet inspannen om de cliënt goed te kunnen zien en horen, wat kan afleiden en ten koste kan gaan van mijn concentratie, dus de kwaliteit. 

Ook ervaar ik beeldbellen therapie als meer belastend dan face-to-face therapie, omdat ik meer mijn best moet doen om alles goed te kunnen zien en horen. Ook het continu kijken naar het beeldscherm ervaar ik als belastend.

De kwaliteit van de therapie is via beeldbellen volgens mij meestal even goed als face-to-face therapie. Ik merk dat ik mijn ‘normale’ werkwijze behoorlijk heb kunnen vertalen naar een online werkwijze.

Voor sommige cliënten is beeldbellen minder geschikt, omdat ze heftig kunnen reageren op de therapie en ik het belangrijk vind dat ik aanwezig ben en voor de cliënt kan zorgen.

Ook voor relatietherapie vind ik beeldbellen minder geschikt.

Door de positieve ervaringen heb ik besloten om ook na de Coronacrisis online therapie aan te blijven bieden, zodat cliënten zelf kunnen kiezen of ze willen langskomen, of vanuit een andere locatie via beeldbellen therapie willen krijgen. Ook kan ik door beeldbellen gemakkelijker mensen die in andere regio’s of landen verblijven ondersteunen.

Mocht je nog vragen hebben over beeldbel therapie, of wanneer je eens wilt ervaren hoe dat gaat, neem gerust contact met mij op.

Marjan de Jong

Hierna volgt een artikel dat op 27 april 2020 in de Volkskrant verscheen over beeldbel therapie.